www.friendsofenisa.eu
Η νέα Μάχη της Κρήτης

Η Ευρώπολις υπενθυμίζει ότι η Μάχη της Κρήτης, ήταν πρώτα και πάνω από όλα, η μάχη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των Κρητικών, των Ελλήνων, των Ευρωπαίων και ολων των Ανθρώπων.Μια από τις σύγχρονες Μάχες της Κρήτης, είναι πρώτα από όλα και πάνω από όλα, η μάχη για το δικαίωμα της Ευρωπαϊκής Νησιωτικής Ευρώπης,να έχει τα ίδια δικαιώματα με την Ηπειρωτική Ευρώπη. Οπως το να φιλοξενεί ένα ΕυρωπαΪκό Οργανισμό, τον ΕΝΙΣΑ, όπως φιλοξενεί τους άλλους 26 η Ηπειρωτική Ευρώπη. Είναι μια μάχη για την αξιοπρέπεια του Ευρωπαίου πολίτη, δηλ. για μια Ευρώπη της συνοχής, της ισόρροπης ανάπτυξης, του αμοιβαίου σεβασμού, του αμοιβαίου συμφέροντος και της αλληλεγγύνης.
 

 

Κεντρική arrow ΒΙΚΕΛΑΙΑ Βικέλειος Μορφωτική Εταιρία arrow Η ΒΙΚΕΛΑΙΑ, Ο ΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΡΑΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
Η ΒΙΚΕΛΑΙΑ, Ο ΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΡΑΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΕΣ E-mail
08.01.08

ΠΑΤΡΙΣ 7.1.2008
Η Βικελαία, ο δήμος και οι αδρανείς πολίτες

“Το παζάρι για τους χώρους δεν ταιριάζει στη Βιβλιοθήκη”

Του Αλ. Α. Ανδρικάκη

Το παζάρι για τους χώρους δεν ταιριάζει στη Βικελαία…

Το Ηράκλειο, ηγεσία και πολίτες, θα έπρεπε να αγκαλιάσουν στην πράξη το μοναδικής αξίας και αναγνωρισμένο διεθνώς για τον πνευματικό του πλούτο, ίδρυμα

“Είναι ντροπή για όλους μας να διαπραγματευόμαστε για το αν θα δοθούν ή όχι τα ισόγεια για την ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Γιατί, έτσι, βάζουμε στη ζυγαριά το βάρος της Βικελαίας με αυτό του οφέλους από τα ενοίκια…

Και, στο κάτω – κάτω, αν πρόκειται γι αυτό, το οικονομικό, ποιος Ηρακλειώτης θα έλεγε όχι στο να βοηθήσει; Αν το πάμε εκεί, πόσα είναι τα χρήματα των ενοικίων που θα εισπράττει ο δήμος το χρόνο;

Από 10 ευρώ να δώσουν 50.000, από τους 170.000, Ηρακλειώτες, θα μαζευτούν 500.000 ευρώ.

Φτάνουν για να αφήσουμε ήσυχη τη Βικελαία; Ας εφαρμοστεί λοιπόν ένα τέτοιο ετήσιο τέλος 10-20 ευρώ. Και θα μαζευτούν χρήματα και για τις εκδόσεις της”.


Η συμπλήρωση 100 χρόνων από το θάνατο του πνευματικού ευεργέτη του Ηρακλείου Δημητρίου Βικέλα, το ερχόμενο καλοκαίρι, σηματοδοτεί για την πόλη του Μεγάλου Κάστρου μια μοναδική ευκαιρία να αποδείξει στην πράξη ότι άξιζε τη γενναιόδωρη εκείνη προσφορά του μεγάλου Έλληνα. Ότι την αξίζει διαχρονικά, κι όχι μονάχα για το παρελθόν της και την προσφορά των, σύγχρονων του Βικέλα, Ηρακλειωτών.

Η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, ένα από τα ελάχιστα, δυστυχώς, πνευματικά στοιχεία για τα οποία το Ηράκλειο μπορεί να αισθάνεται ακόμη σήμερα περήφανο, είναι ασφαλώς σε μια μεγάλη κρίση. Όχι μόνο γιατί δεν έχει τώρα κτίριο, όχι γιατί αύριο μπορεί να μην έχει στη διάθεσή της όλους τους χώρους του μεγάρου «Αχτάρικα» και να συστεγάζεται με άλλες δραστηριότητες που δεν πολυταιριάζουν με την πνευματική φυσιογνωμία του χώρου, όχι γιατί δεν υπάρχουν ή δεν δίδονται χρήματα για την ανάπτυξη των λειτουργιών της, όχι γιατί δεν είναι η Βιβλιοθήκη στην κορυφή της προτεραιότητας των αρχών του τόπου, όχι γιατί οι Ηρακλειώτες είναι αδιάφοροι μπροστά και σε αυτό το μέγα ζήτημα. Αλλά είναι σε κρίση γιατί συντρέχουν όλα αυτά μαζί.

Ο Δημήτριος Βικέλας είχε απλώς επισκεφτεί μερικές φορές την πόλη του Ηρακλείου. Κι είχε μόνο μερικούς φίλους σ’ αυτήν. Δεν ήταν όμως τέτοιοι αυτοί οι λόγοι που να τον δεσμεύουν, να τον υποχρεώνουν ή να τον παρακινούν να κάνει τη μεγάλη δωρεά των βιβλίων του. Θα μπορούσε να επιλέξει την πόλη της καταγωγής του, τη Βέροια. Όμως υπήρχαν άλλοι λόγοι που τον οδήγησαν σε εκείνη την απόφαση η οποία ήταν η αφορμή το Ηράκλειο να έχει σήμερα μια σπουδαία Βιβλιοθήκη, αλλά σε κρίση. Υπήρχε το παρελθόν, το οποίο, το διάστημα που γνώριζε το Ηράκλειο ερχόταν στην επιφάνεια με τις ανασκαφές του Έβανς στην Κνωσό. Υπήρχαν και οι πνευματικές δυνάμεις της πόλης, τις οποίες ο Βικέλας γνώρισε από κοντά. Και αναπτύχθηκαν από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ακόμη, αλλά και στη διάρκεια του ιδιότυπου καθεστώτος της, υπό την κατοχή των «Προστατίδων Δυνάμεων», Κρητικής Πολιτείας. Ο Βικέλας γνώρισε το παρελθόν του Ηρακλείου που γέννησε τον μινωικό πολιτισμό και τον Γκρέκο. Και ήλθε σε επαφή με το παρόν του, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Αυτό που γέννησε πολλές προσωπικότητες του πνεύματος, με πρώτο και καλύτερο το Νίκο Καζαντζάκη.

Σήμερα ποιους λόγους θα είχε να κάνει μια ανάλογη κίνηση; Τι θα έχουμε να δείξουμε στους συμπατριώτες του Βικέλα από τη Βέροια, όταν θα έλθουν για τις εκδηλώσεις των 100 χρόνων του θανάτου και της δωρεάς του; Πώς θα αποδείξουμε ότι αξίζομε την εμπιστοσύνη της επιλογής του Βικέλα, αντί εκείνων;

Σε ποια Βικελαία θα ξεναγήσει ο δήμαρχος του Ηρακλείου το συνάδελφό του της Βέροιας; Σ’ εκείνην που στεγάζεται, αναγκαστικά, σε δύο χωριστά κτίρια και τη βιβλιοθήκη Βικέλα, μαζί με αυτή του Σεφέρη, την έχουμε φυλαγμένη σε κούτες σε κάποια υπόγεια, επειδή τα βιβλία τους (για φανταστείτε το!) δεν χωρούν για να τα έχουμε σήμερα στη «βιτρίνα» και να τιμάμε έτσι τους ευεργέτες μας… Και δεν χωρούν επειδή, εκτός των άλλων, όταν κάναμε επιλογές για τη στέγαση των υπηρεσιών (η Βικελαία είναι μόνο μια από τις τόσες υπηρεσίες του δήμου…) η Βιβλιοθήκη δεν είχε την ίδια προτεραιότητα με τις άλλες…

Ποιο πνευματικό Ηράκλειο θα υποδεχτεί τους εκπροσώπους της γενέτειρας ή και τους συγγενείς του Βικέλα; Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι απόγονοι, του Νίκου Καζαντζάκη, του Αλεξίου, των σύγχρονων και φίλων του γιατρών Ιωσήφ Χατζηδάκι, πορέδρου του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, και Ι.Κ. Σφακιανάκη, πρώτου πρωθυπουργού της Κρήτης, του Στέφανου Ξανθουδίδη, του Ιωάννη Μουρέλλου, των μεταγενέστερων Στέργιου Σπανάκη, Νίκου Σταυρινίδη, Νίκου Γιανναδάκη;

Η Βικελαία είναι σε κρίσιμη καμπή. Ποιες εκδόσεις πήραμε φέτος στα χέρια μας; Γιατί δεν έγινε καμιά νέα έκδοση το 2007;

Η κρίση αυτή είναι ο κόλαφος για όλους μας. Ηγεσία και λαό. Εκλεγμένους, πολίτες, για όσους πνευματικούς ανθρώπους υπάρχουν αλλά εφησυχάζουν, για εμάς τους δημοσιογράφους που προτιμάμε άλλα «σημαντικότερα».

Για τους βουλευτές, τους πολιτικούς, που για κάθε τι που πετά στην πόλη και «συγκινεί» τους ψηφοφόρους κάνουν παρεμβάσεις στη Βουλή ή όπου αλλού. Αλλά είναι αμφίβολο αν, όχι μόνο οι σημερινοί αλλά οι πολλές τελευταίες «γενιές» επισκέφτηκαν τη Βικελαία, αν κοίταξαν έστω κι από μακριά τον πνευματικό θησαυρό της, τον οποίο θα ήθελαν πολύ να έχουν πόλεις και διαμερίσματα πολύ ισχυρότερα του Ηρακλείου, σε όλο τον κόσμο.

Είναι ντροπή όλων μας – μαζί κι εκείνων των ελαχίστων που ήδη μίλησαν δυνατά για την υπόθεση αυτή- να «διαπραγματευόμαστε» τα μέτρα στα οποία θα αναπτυχθεί η Βικελαία. Γιατί θάπρεπε όλη η πόλη κι όλοι μας να είμαστε στη διάθεσή της. Προχθές ακόμη, πριν φύγει το 2007, μια από τις προηγούμενες εκδόσεις της Βιβλιοθήκης – όταν ακόμη υπήρχε εκδοτικό πρόγραμμα- τα τοπωνύμια της Βιάννου της Αταλάντης Μιχελογιαννάκη, βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Του χρόνου ή τον παραπάνω χρόνο, δεν θα υπάρχει καν υποψηφιότητα για βράβευση…

Είναι ντροπή για όλους μας να διαπραγματευόμαστε για το αν θα δοθούν ή όχι τα ισόγεια για την ανάπτυξη επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Γιατί, έτσι, βάζουμε στη ζυγαριά το βάρος της Βικελαίας με αυτό του οφέλους από τα ενοίκια… Και, στο κάτω – κάτω, αν πρόκειται γι αυτό, το οικονομικό, ποιος Ηρακλειώτης θα έλεγε όχι στο να βοηθήσει; Αν το πάμε εκεί, πόσα είναι τα χρήματα των ενοικίων που θα εισπράττει ο δήμος το χρόνο; Από 10 ευρώ να δώσουν 50.000, από τους 170.000, Ηρακλειώτες, θα μαζευτούν 500.000 ευρώ. Φτάνουν για να αφήσουμε ήσυχη τη Βικελαία; Ας εφαρμοστεί λοιπόν ένα τέτοιο ετήσιο τέλος 10-20 ευρώ. Και θα μαζευτούν χρήματα και για τις εκδόσεις της.

Βιβλιοθήκες του εξωτερικού, είναι γνωστό πλέον αυτό, στηρίζονται και από τους πολίτες αλλά και από τους εύπορους, στο πλαίσιο των χορηγιών. Το ίδρυμα Ωνάση, το ίδρυμα Νιάρχου, ο Μιχάλης Σάλλας, έχουν τέτοιες δραστηριότητες. Ας το σημειώσουμε κι αυτό. Ας λειτουργήσει με τη μορφή τέτοιων χορηγιών απερίσπαστη η Βικελαία. Και, δόξα το θεό, στο Ηράκλειο ή από το Ηράκλειο, τέτοιους οικονομικούς παράγοντες έχουμε. Με διάθεση να βοηθήσουν στην κατεύθυνση αυτή, αν τους το ζητήσουμε.

Τούτη την ώρα η Βικελαία είναι άστεγη, αναγκαστικά. Επειδή ο δήμαρχος αποφάσισε, και σωστά, να αποκατασταθεί το κτίριο που στέγαζε και τη Βιβλιοθήκη. Αυτό είναι το αναγκαίο κακό, σε μια καλή πρωτοβουλία. Το μετά είναι το πρόβλημα. Και, κυρίως, η απόφαση να τιμήσουμε το παρελθόν αυτής της πόλης.

Αν στο Ηράκλειο γίνονται δρόμοι και πλατείες, είναι καλό για το δήμαρχο, τη δημοτική αρχή, τους χρήστες των υποδομών και την εικόνα της πόλης. Αλλά αυτό το προσπερνά η Ιστορία, γιατί οι επόμενοι – έτσι είναι η εξέλιξη- θα κάνουν νεώτερα και πιο σύγχρονα έργα.

Αν σε μια πόλη κλείσει μια βιβλιοθήκη, αν στο Ηράκλειο κλείσει –ας πούμε- όχι μια βιβλιοθήκη, αλλά η Βιβλιοθήκη, τότε όλους θα μας θυμάται στις μαύρες σελίδες της η Ιστορία. Και το δήμο που δεν έδωσε τη σημασία που έπρεπε, και τους πολίτες που έκαναν ότι δεν κατάλαβαν. Μαζί τους κι εκείνους τους πρωθυπουργούς ή τους πολιτικούς αρχηγούς που επισκέφτηκαν κατά καιρούς τη Βικελαία, έβγαλαν επιφωνήματα θαυμασμού, πήραν τις εκδόσεις της, αλλά βγαίνοντας από την πόρτα ξέχασαν, γιατί είχαν μπροστά τους τις υποχρεώσεις των ψηφοφόρων…

(Ας διαβάσουμε στην ίδια σελίδα και το ρεπορτάζ που έκανε η «Καθημερινή» στις 22 Δεκεμβρίου για αυτό που σήμερα φαίνεται να αποτελεί κίνδυνο για τη Βιβλιοθήκη. Ας διαβάσουμε όμως και στις δύο επόμενες σελίδες ένα άρθρο του μακαρίτη Νίκου Γιανναδάκη για το τι ήταν η Βικελαία, τι πέρασε για να γίνει αυτό που όλοι θαυμάζουμε. Ίσως τότε καταλάβουμε κι ενεργοποιηθούμε, πριν είναι αργά…)

 
< Προηγ.   Επόμ. >

Μενού
Κεντρική
Ευρώπολις γιατί;
Κρήτη-Ευρώπη
Μίκης Θεοδωράκης
ENISA
50 Χρόνια Ευρώπης
Εκπομπή Αφανείς Ήρωες
Λουξεμβούργο
Κρήτη
Ηράκλειο
ΒΙΚΕΛΑΙΑ Βικέλειος Μορφωτική Εταιρία
Αντισταθείτε
Πρωτοβουλίες
Συνεντεύξεις-Αρθρογραφία-Δημοσιεύματα
Ειδήσεις και νέα
Χρήσιμες ειδήσεις και πληροφορίες
Τρίτη Ηλικία
Sitemap
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Εγγραφή στο Newsletter
 
Τελευταίες ειδήσεις
Δημοφιλή Άρθρα
Ψηφοφορίες
Η άποψή σας για την εκπομπή
 


© europolis 2005