www.friendsofenisa.eu
Η νέα Μάχη της Κρήτης

Η Ευρώπολις υπενθυμίζει ότι η Μάχη της Κρήτης, ήταν πρώτα και πάνω από όλα, η μάχη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια των Κρητικών, των Ελλήνων, των Ευρωπαίων και ολων των Ανθρώπων.Μια από τις σύγχρονες Μάχες της Κρήτης, είναι πρώτα από όλα και πάνω από όλα, η μάχη για το δικαίωμα της Ευρωπαϊκής Νησιωτικής Ευρώπης,να έχει τα ίδια δικαιώματα με την Ηπειρωτική Ευρώπη. Οπως το να φιλοξενεί ένα ΕυρωπαΪκό Οργανισμό, τον ΕΝΙΣΑ, όπως φιλοξενεί τους άλλους 26 η Ηπειρωτική Ευρώπη. Είναι μια μάχη για την αξιοπρέπεια του Ευρωπαίου πολίτη, δηλ. για μια Ευρώπη της συνοχής, της ισόρροπης ανάπτυξης, του αμοιβαίου σεβασμού, του αμοιβαίου συμφέροντος και της αλληλεγγύνης.
 

 

Κεντρική arrow ΒΙΚΕΛΑΙΑ Βικέλειος Μορφωτική Εταιρία arrow Βικελαία.Βούληση και αισθητική
Βικελαία.Βούληση και αισθητική E-mail
27.01.09
Πατρίς 26.1.2009

Χρειάζεται βούληση κι αισθητική για την αναβάθμιση και στήριξη της Βικελαίας

Με αφορμή την πρόταση Κουράκη για αυτόνομο φορέα

Του Αλ. Α. Ανδρικάκη

Ας ξαναδώσουμε στη Βικελαία τη δυνατότητα να φωτίσει στην πόλη Με αφορμή την πρόταση του δημάρχου περί της δημιουργίας φορέα της βιβλιοθήκης Η δραστηριότητα του νέου ιδρύματος, όποια μορφή κι αν έχει αυτό, δεν μπορεί να απαντά στο ερώτημα «πόσο στοιχίζει στο δήμο ή τι έσοδα αποφέρει», καθώς μερικά πράγματα, όπως η συνεισφορά στη γνώση και την ιστορία δεν μετράται με ευρώ, ούτε ο απολογισμός έχει σχέση με μαθηματικούς υπολογισμούς «πόσα δίνω, πόσα παίρνω» Η πρόταση του δημάρχου Γιάννη Κουράκη προκειμένου η Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη να μετεξελιχθεί σε αυτόνομο οργανισμό, ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, έχει πραγματικό ενδιαφέρον κι έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία η συζήτηση για το άλλοτε κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα μάλλον είχε ανασταλεί. Η εισήγηση που στάλθηκε στους δημοτικούς συμβούλους δίνει την ευκαιρία να ανοίξει και πάλι το μεγάλο για εμάς θέμα της πόλης. Μια συζήτηση που ίσως σε μια άλλη πόλη κεντρικό θέμα του προβληματισμού θα ήταν η απώλεια του λαμπρού παρελθόντος της, το ισχνό σήμερα και το άγνωστο αύριο, λόγω των μέχρι τώρα πολιτικών επιλογών. Όμως στο σημερινό Ηράκλειο όπου κυριαρχεί η αντίληψη της εμπορικότητας (με την έννοια ότι όλα πωλούνται και αγοράζονται, άρα όλα έχουν μια εμπορική αξία, μια σχέση κόστους και κέρδους), αυτή η συζήτηση θεωρείται «παραξενιά» μερικών, ελαχίστων, που εισπράττουν πάντα την αδιαφορία των πολλών και κάποτε – κάποτε την απαξία της εκπροσώπησης της δημοτικής αρχής.

 Έχει όμως ενδιαφέρον αυτό που πρότεινε ο δήμαρχος περί αυτόνομου φορέα της Βικελαίας Βιβλιοθήκης, στη θέση της απλής και υποβαθμισμένης υπηρεσίας που είναι σήμερα.

Στόχοι, όπως ανέφερε στην εισήγησή του, είναι δύο: -Να ικανοποιηθούν καλύτερα οι ανάγκες των δημοτών. - Να προωθείται η υλοποίηση του υψηλού πνευματικού και πολιτιστικού έργου της Βιβλιοθήκης.

Ως προς το πρώτο, τις ανάγκες, δηλαδή των δημοτών, επειδή δεν προσδιορίζονται και η αναφορά είναι ασαφής, ελπίζομε να μην περιλαμβάνεται σ’ αυτές και η ανάγκη να γίνει, μέσω της Βικελαίας, «συγγραφέας» ο κάθε συλλέκτης ιστοριών, μαντινάδων ή συνταγών μαγειρικής του χωριού του, διαδικασία χρήσιμη, αλλά μακράν των αληθινών σκοπών και της πλούσιας παράδοσης της δημοτικής βιβλιοθήκης. Να μην υποβαθμιστεί, δηλαδή, κατ’ αυτή την έννοια το λαμπρό παρελθόν. Ως προς το δεύτερο, την προώθηση του έργου της βιβλιοθήκης, το ερώτημα είναι αν τώρα πρέπει να το αναζητήσουμε, ως στόχο. Γιατί η Βικελαία, μέχρι μερικά χρόνια πριν τουλάχιστον, ακόμη και μετά το θάνατο του Νίκου Γιανναδάκη, τέτοιους υψηλούς στόχους και αντίστοιχες δραστηριότητες ασφαλώς είχε. Η αποδυνάμωσή της άρχισε τα τελευταία 3-4 χρόνια και δεν συνδέεται απαραίτητα μόνο με την έλλειψη της στέγης, πρόβλημα ούτως ή άλλως καίριο. Διότι ακόμη και κατά τη διάρκεια της μετακόμισής της, της οποίας το δύσκολο έργο επωμίστηκε το προσωπικό της, οι δραστηριότητες συνέχισαν να είναι σημαντικές, χάρη στο μεράκι των στελεχών της και μερικών ακόμη συμπαραστατών. Άρα λοιπόν, αυτό που σήμερα αναζητείται δεν είναι να αποκτήσει στόχους, αλλά να συνεχίσει από εκεί που τη διέκοψαν. Και , αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, τη διέκοψε η σημερινή δημοτική αρχή, βασιζόμενη σε λαθεμένες αντιλήψεις, κακές εισηγήσεις, ανίδεων και εμπαθών δημαρχιακών «συμβουλατόρων» , που καν δεν γνώριζαν τι είναι αυτό για το οποίο αναφέρονταν. Είναι λαθεμένη, για παράδειγμα, η αντίληψη ότι η βιβλιοθήκη είναι ασύμφορη οικονομικά για το δήμο, γιατί «μπαίνει μέσα»! Από αυτό ξεκινώντας και προχωρώντας στο «φυσικό», για τους κακούς συμβούλους, ερώτημα «ποιοι ασχολούνται με τις εκδόσεις ή τις δραστηριότητες της Βικελαίας, πέραν μιας ομάδας Ηρακλειωτών;», πέρασαν στον ίδιο το δήμαρχο μια αρνητική εικόνα που μετουσιώθηκε σε πολιτική απαξίας απέναντι στη βιβλιοθήκη, τις προηγούμενες δραστηριότητες της οποίας, τον πλούτο και το παρελθόν της, θα ήταν περήφανοι να τα έχουν πολλοί οργανισμοί, δήμοι ή φορείς, σε ολόκληρη την Ελλάδα. Γι αυτό τον πλούτο, το φως που εξέπεμψε σε όλη την πόλη, η Βικελαία βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συνολική της πνευματική συνεισφορά. Όμως σήμερα φτάσαμε στο σημείο να ακυρώνουμε την περηφάνια του Ηρακλείου (έχουμε κάτι άλλο για να είμαστε υπερήφανοι;), αναστέλλοντας, στην ουσία, τη δράση της, υποβαθμίζοντας και μειώνοντας το προσωπικό της.

 Χρειάζεται βούληση κι αισθητική


Χωρίς να αμφισβητούμε την ανάγκη η Βικελαία από απλή υπηρεσία να αναβαθμιστεί σε ένα χωριστό φορέα, υποστηρίζομε ότι η επιστροφή στις λαμπρές πνευματικές δραστηριότητες, οι οποίες διακόπηκαν απότομα και άκομψα, δεν σχετίζεται μόνο με οργανωτικά σχήματα. Η αναβάθμιση είναι θέμα αισθητικής, πολιτικής και προτεραιοτήτων. Χρειάζεται, άραγε, να γίνει οργανισμός για να δώσει η ίδια η δημοτική αρχή το φυσικό βάρος στην πολιτική της; Όταν, για παράδειγμα, οι προτεραιότητές της οδηγούσαν σε έξωση της βιβλιοθήκης με τον ασύγκριτο θησαυρό προκειμένου να στεγαστεί μια άλλη δημοτική υπηρεσία (η οποία, για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, προφανώς θα έπρεπε να στεγαστεί και να λειτουργήσει σε αξιοπρεπείς χώρους), σε χώρο μάλιστα που είχε εξευρεθεί και προοριζόταν για τη λειτουργία της Βικελαίας, τι μετρούσε; Ότι η βιβλιοθήκη ήταν απλή υπηρεσία κι όχι αυτόνομος οργανισμός; Κι αν ήταν από τότε οργανισμός, άραγε δεν θα γινόταν η έξωση; Γι αυτό επιμένουμε, είναι θέμα αισθητικής, πολιτικής και προτεραιοτήτων. Η γνωστή, και μερικές φορές ομολογημένη, αντίληψη «τι μας κοστίζει και τι φέρνει σε έσοδα η Βικελαία;», ή «ποιος διαβάζει τις εκδόσεις της;», δεν θα εκφραζόταν αν η βιβλιοθήκη ήταν οργανισμός κι όχι απλή υπηρεσία; Επιμένουμε, λοιπόν, είναι θέμα αισθητικής, πολιτικής και προτεραιοτήτων. Η δραστηριότητα του νέου ιδρύματος, όποια μορφή κι αν έχει αυτό, δεν μπορεί να απαντά στο ερώτημα «πόσο στοιχίζει στο δήμο ή τι έσοδα αποφέρει», καθώς μερικά πράγματα, όπως η συνεισφορά στη γνώση και την ιστορία δεν μετράται με ευρώ, ούτε ο απολογισμός έχει σχέση με μαθηματικούς υπολογισμούς «πόσα δίνω, πόσα παίρνω». Το μεγάλο κεφάλαιο για την πόλη είναι οι δεκάδες χιλιάδες τίτλοι εφημερίδων, περιοδικών βιβλίων, τα δεκάδες αρχεία, όλα εκείνα τα στοιχεία που μας δίνουν την πληροφορία και τα τεκμήρια για το παρελθόν της Κρήτης αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, από την εποχή ακόμη της ενετοκρατίας μέχρι και σήμερα. Ποιος θα ήταν εκείνος που θα μετρούσε με στοιχεία οικονομίας αυτό το θησαυρό και δεν θα ασελγούσε επί της ιστορίας και επί της μνήμης του πνευματικού ευεργέτη της πόλης Δημητρίου Βικέλα, του Στέργιου Σπανάκη, του Νίκου Σταυρινίδη, του Ελευθερίου Πλατάκη, του Ανδρέα Καλοκαιρινού, του Νίκου Παναγιωτάκη, αλλά και τόσων άλλων πνευματικών εργατών του 20ου αιώνα οι οποίοι με προσωπικές κυρίως προσπάθειες μας παρέδωσαν τον ανεκτίμητο θησαυρό; Έναν θησαυρό που ο Νίκος Γιανναδάκης, με τη βοήθεια των συνεργατών του, κατάφερε να αξιοποιήσει όσο ήταν ανθρωπίνως δυνατό, αναδεικνύοντας τη Βικελαία σ’ ένα τεράστιο πνευματικό ίδρυμα, κορυφαίο στον ελληνικό χώρο και σεβαστό σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Η «προίκα» του φορέα

 Ας πάμε όμως στο σήμερα, και στην πρόταση του δημάρχου. Ανάλογες σκέψεις είχαν γίνει και στο παρελθόν. Αλλά τότε κανείς δεν θέλησε να ανακόψει την πορεία της Βικελαίας με σχήματα που θα δοκιμάζονταν, χωρίς μάλιστα ασφαλές νομικό πλαίσιο. Καλώς, ίσως, δεν προχώρησε τότε. Καλώς, πιθανώς, τίθεται και πάλι σήμερα. Αλλά υπάρχουν προϋποθέσεις, που πρέπει να τεθούν προκειμένου αυτό που περιέγραψε ο κ Κουράκης σε μία παράγραφο της εισήγησής του (αναμένουμε τη συγκεκριμενοποίηση της αναφοράς) να αποδειχτεί πραγματική ευκαιρία κι όχι κίνδυνος. Απλά, σημειώνουμε, να μην αποτελέσει την αφορμή η δημοτική αρχή να απαλλαγεί από τη βάσανο της Βικελαίας. Το πρώτο, φυσικά, είναι να αλλάξει η αντίληψη που κυριαρχούσε μέχρι τώρα περί του τι θέλει η δημοτική αρχή από και για τη βιβλιοθήκη. Η αντίληψη, δηλαδή, περί «εμπορικότητας». Θέλομε να πιστεύουμε, κι έχομε λόγους γι αυτό, ότι πλέον αυτό έχει αλλάξει. Οι λίγες, αλλά ισχυρές και έγκυρες, φωνές που ακούστηκαν με αφορμή την υπόθεση της στέγασης και για το αν τα ισόγεια θα δοθούν για τη δημιουργία μπαρ, ανέδειξαν το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση και ενδεχομένως βοήθησαν στο να επικρατήσουν ωριμότερες σκέψεις στη Λότζια. Αρχίζοντας από αυτό το σημείο, την αλλαγή της αντίληψης, οι επόμενες παρατηρήσεις μας έρχονται ως φυσιολογικές και για εκείνους που θα πάρουν τις αποφάσεις. Με αφορμή ένα πρώτο σχόλιό μας, στο φύλλο της περασμένης Δευτέρας, είχαμε τη διαβεβαίωση του δημάρχου προς εμάς ότι ο δήμος, όπως είναι υποχρεωμένος, θα προικοδοτήσει το νέο φορέα προκειμένου να λειτουργήσει σωστά. Με πόρους και προσωπικό. Αυτή η δέσμευση είναι ένα πρώτο θετικό στοιχείο, αλλά δεν αρκεί. Η χρηματοδότηση είναι ανάγκη να είναι τακτική και να μην εξασφαλίζει μόνον τα πάγια λειτουργικά έξοδα, τουλάχιστον μέχρι ο νέος φορέας να μπορέσει και πάλι να πείσει και να αρχίσουν να έρχονται δωρεές σε βιβλία και αρχειακό υλικό, όπως την εποχή Γιανναδάκη, αλλά και οικονομικές, όπως γίνεται με όλες τις σοβαρές βιβλιοθήκες σε ολόκληρο τον κόσμο. Κάποια στιγμή, εφόσον η βιβλιοθήκη αποδείξει ότι γίνεται και πάλι η γνωστή Βικελαία των δύο προηγούμενων δεκαετιών, ο δήμος πιθανώς θα είναι ανάγκη να εξασφαλίζει μόνο τα λειτουργικά. Όμως η πλήρης χρηματοδότηση, για όσο διάστημα είναι αναγκαίο, προκειμένου να αγοραστούν βιβλία και αρχεία, να οργανωθούν τα διεθνούς κύρους συνέδρια και εκθέσεις, και κυρίως να συνεχιστούν οι ιστορικής αξίας εκδόσεις της, οι οποίες στην ουσία διακόπηκαν, και να διακινηθούν, θα πρέπει να είναι η πρώτη δέσμευση όχι μόνο του δημάρχου και της δημοτικής αρχής, αλλά του κυρίαρχου σώματος του δημοτικού συμβουλίου. Τι προσωπικό θα έχει ο νέος φορέας; Σήμερα, μετά την απογύμνωση της βιβλιοθήκης, όλα τα τμήματά της απαριθμούν 12-13 εργαζομένους. Με μεράκι, γι αυτό που έχουν μπροστά τους, και το γνωρίζουν καλά, αλλά χωρίς να εμπνέονται από εκείνους που παίρνουν τις αποφάσεις. Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 το προσωπικό ήταν πολύ περισσότερο, σχεδόν 30 άνθρωποι, οι οποίοι απέδιδαν πολύ καλύτερο αποτέλεσμα, υπό την καθοδήγηση του εμπνευσμένου Νίκου Γιανναδάκη. Σήμερα χρειάζεται περισσότερο προσωπικό και εξειδικευμένο. Η Βικελαία από το παρελθόν «τρέχει» προγράμματα για τη μεταγραφή και έκδοση του βενετσιάνικου αρχείου, του τούρκικου, αλλά και των αρχείων του Φράιμπουργκ. Αυτά τα προγράμματα τα υποστηρίζει αναζητώντας ανθρώπους εκτός αυτής, καθώς δεν έχει ενετολόγους ή τουρκολόγους, αλλά και άλλους ειδικούς, όπως είχε κάποτε τον Σπανάκη ή τον Σταυρινίδη. Τέτοια θέματα στελέχωσης θα πρέπει να λυθούν. Κι όχι μόνο με τις συγκεκριμένες επιστημονικές ειδικότητες, αλλά και με ιστορικούς, φιλολόγους, βιβλιοθηκονόμους κ.α. Η «προικοδότηση» στη συγκεκριμένη περίπτωση θα περιλαμβάνει και τις προσλήψεις αυτές για να μπορεί πράγματι η Βικελαία να λειτουργήσει σε υψηλότερο επίπεδο ακόμη κι από την εποχή Γιανναδάκη; Η θέση του εφόρου παραμένει κενή. Αντ’ αυτού υπάρχει η επιτροπή εποπτείας, που άλλοτε συγκροτείται, και άλλοτε όχι, όπως το 2007. Θα λυθεί αυτό το μεγάλο πρόβλημα; Και με ποια κριτήρια; Ελπίζομε όχι με ανάλογο τρόπο και τερτίπια που «λύθηκε» σε άλλους δημοτικούς οργανισμούς… Εδώ θέσεις για «βόλεμα» φίλων δεν υπάρχουν… Θα τεθεί δίλημμα σ’ αυτό το νέο φορέα τι είδους εκδόσεις θα κάνει; Θα υπάρχει δηλαδή κι εδώ ο στόχος, κοινός πλέον σε μια πόλη παρακμής όπως το Ηράκλειο, εκδόσεις που θα φέρνουν χρήματα στον οργανισμό ή εκδόσεις που θα συμβάλλουν στην ιστορία και στην ιστορική προσφορά της πόλης; Για παράδειγμα, ο μακαρίτης Σταυρινίδης επί δεκάδες χρόνια μετέφραζε το τούρκικο αρχείο. Οι τέσσερις τόμοι στους οποίους μετά από δεκαετίες ερευνών κατέληξε η εργασία του, φυσικά δεν λογίζονται ως «εμπορικές» εκδόσεις. Είναι όμως ανεκτίμητοι στην ιστορική έρευνα. Δεν υπάρχει εργασία ή έργο που να αναφέρεται στην συγκεκριμένη περίοδο και να μην επικαλείται τις εκδόσεις του αειμνήστου Ν. Σταυρινίδη. Αντίστοιχη είναι η εργασία του Στέργιου Σπανάκη, αλλά και πολλών άλλων ιστορικών ή ιστορικών ερευνητών, αλλά και επιστημόνων άλλων κλάδων. Η Βικελαία, από την ίδια τη φύση της, δεν μπορεί να έχει κριτήριο το αν μια έκδοση θα κάνει απόσβεση και θα φέρει κέρδος, αν θα πουλήσει στην αγορά. Οφείλει να εκδίδει και να κληροδοτεί στη συλλογική γνώση και στην ιστοριογραφία ο,τιδήποτε αξιόλογο συνεισφέρει σ’ αυτό που λέμε ιστορική έρευνα ή πνευματική κληρονομιά. Όπως συνεχίζει σήμερα, κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες. Έργο το οποίο, με την αναβάθμιση και στήριξη του βιβλιοπωλείου, αλλά και τη συνεργασία με άλλους αντίστοιχους φορείς, όπως είναι οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, η Ακαδημία, η Εθνική Βιβλιοθήκη και οι ομοειδείς φορείς άλλων δήμων (π.χ. Θεσσαλονίκης) και πανεπιστημίων, μπορεί να διακινείται επαρκώς. Το κριτήριο στις εκδόσεις δεν μπορεί να είναι τι αγοράζει, αν αγοράζει, το Ηράκλειο, γιατί τότε μάλλον θα πρέπει να κλείσομε τη βιβλιοθήκη και να επιμείνουμε μόνο στη διαμόρφωση δρόμων και πλατειών που εξυπηρετούν συγκεκριμένα καταστήματα της νυχτερινής ζωής της πόλης ή τα συμφέροντα μερικών οικονομικών παραγόντων, εντός ή εκτός Λότζια… Κι ερχόμαστε στο θέμα της στέγης. Η συζήτηση γι αυτήν έχει προηγηθεί και θεωρούμε ότι δεν πρέπει να επεκταθούμε σ’ αυτό το κείμενο. Δύο – τρεις μόνον επισημάνσεις. Η «προίκα» του νέου οργανισμού θα πρέπει να περιλαμβάνει το κτίριο ως περιουσιακό του στοιχείο. Για πολλούς και ευνόητους λόγους. Το μέγαρο «Αχτάρικα», όταν ανακαινισθεί, δεν μπορεί παρά να δοθεί καθ’ ολοκληρία στο φορέα, χωρίς καμιά, πλέον, συζήτηση συνύπαρξης με μπαρ ή άλλης μορφής εμπορικές δραστηριότητες. Αρκετές τέτοιες δεν έχουμε στην πόλη; Προβληματισμός για το τι μπορεί να γίνουν τα ισόγεια δεν υπάρχει, καθώς αυτά θα πρέπει να δοθούν στο φορέα και να αναπτυχθεί, μεταξύ άλλων, σύγχρονο βιβλιοπωλείο της Βικελαίας και των εκδόσεων των ιδρυμάτων που προαναφέρθηκαν (Π.Ε.Κ., Μ.Ι.Ε.Τ. κλπ). Και μια τελευταία αναφορά σε σχέση με τη στέγη. Σίγουρα θα χρειαστούν και αποθηκευτικοί χώροι, αφού είναι βέβαιο ότι όλος ο πλούτος της βιβλιοθήκης δεν θα μπορεί να αναπτυχθεί στα «Αχτάρικα». Ας γίνει η πρόβλεψη εγκαίρως. Σύμφωνα με το δημοτικό και κοινοτικό κώδικα και τα άρθρα τα οποία επικαλείται ο δήμαρχος στην πρότασή του, στη διοίκηση του φορέα, εκτός από τους συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους δημοτικούς συμβούλους, προβλέπονται θέσεις και για πολίτες. Για να μην εξελιχθεί και αυτή η διαδικασία σε «τακτοποίηση» αποτυχόντων ή αποστράτων, ας τεθεί εξ αρχής ο όρος οι πολίτες που θα συμμετάσχουν να έχουν όχι μόνο σχέση με το αντικείμενο, αλλά και αποτέλεσμα σχετικής δραστηριότητας, αναγνωρισμένο πιθανώς και σε πανελλήνιο επίπεδο. Και φυσικά ενδιαφέρον. Αυτές είναι μερικές πρώτες σκέψεις με αφορμή την πρόταση του δημάρχου για την οργανωτική μετεξέλιξη της Βικελαίας. Ο διάλογος τώρα ανοίγει. Περιμένουμε να ακούσουμε και την ολοκληρωμένη αναφορά του κ Κουράκη. Έχοντας πάντα κατά νου το ερώτημα: η πόλη των γραμμάτων, του Γκρέκο και του Καζαντzάκη, δεν μπορεί να στηρίξει και πάλι ένα τέτοιο πνευματικό ίδρυμα, που σκορπούσε επί χρόνια το φως στην πόλη;
 
Επόμ. >

Μενού
Κεντρική
Ευρώπολις γιατί;
Κρήτη-Ευρώπη
Μίκης Θεοδωράκης
ENISA
50 Χρόνια Ευρώπης
Εκπομπή Αφανείς Ήρωες
Λουξεμβούργο
Κρήτη
Ηράκλειο
ΒΙΚΕΛΑΙΑ Βικέλειος Μορφωτική Εταιρία
Αντισταθείτε
Πρωτοβουλίες
Συνεντεύξεις-Αρθρογραφία-Δημοσιεύματα
Ειδήσεις και νέα
Χρήσιμες ειδήσεις και πληροφορίες
Τρίτη Ηλικία
Sitemap
Σύνδεσμοι
Επικοινωνία
Αναζήτηση
Εγγραφή στο Newsletter
 
Τελευταίες ειδήσεις
Δημοφιλή Άρθρα
Ψηφοφορίες
Η άποψή σας για την εκπομπή
 


© europolis 2005